Recht uit het hart

25 november

Blog van Nellieke de Koning en Marienne Verhoef

En nu even recht uit het hart, het gaat ons er niet om "wie wat niet goed heeft gedaan", het gaat erom "dat het niet goed genoeg is gegaan". Wij doen een appèl op iedereen die meebouwt aan goede zorg voor kinderen en hun gezinnen. Want bouwen doen we, wij zijn vol energie.

Er heerst een breed gedragen idee in de maatschappij dat alles maakbaar is, dat het maakbaar is om een kind, een jongere alle kansen te geven die het verdient. Dat willen wij ook, en we maken stappen, of laten we eerlijk zijn, stapjes voorwaarts. De dromen zijn groot, ook van ons, maar de realiteit is stug, weerbarstig, een wirwar van draden die links en rechtaan elkaar vast zitten. Als je aan één draadje trekt ontstaan er knopen, soms op plaatsen waarvan je niet eens wist dat ze aan elkaar vastzitten. Die moet je bekijken, ontwarren, en beter naast elkaar leggen. Dat heet bijsturen, dat kost tijd, daar mag je niet naïef in zijn.

Er zijn pittige knopen, rond kinderen en hun gezinnen met zeer complexe problemen die tussen de wal en het schip raken. Knopen rond medewerkers die gebukt gaan onder te veel administratie en meer tijd willen doorbrengen bij deze gezinnen. En er zijn knopen rond tarieven met een strijd tussen gemeenten en organisaties die zich steeds meer in de rechtszaal lijkt af te spelen.

Iedereen raakt gefrustreerd dat deze problemen spelen, mensen wijzen naar elkaar. Zo gaat dat. Maar wijzen helpt niet, dat weten we natuurlijk ook wel. En je krijgt er samen niet de juiste energie van om bij te gaan sturen, om de knopen die we tegen zijn gekomen te ontwarren. Daar hebben we elkaar nu heel hard voor nodig. Professionals, hun organisaties, gemeenten, verwijzende instanties, rechters, en last but not least, de jongeren en gezinnen zelf die ons haarfijn kunnen zeggen waar het piept en kraakt, en hoe het beter moet.

Er is trouwens ook veel goed gegaan, er worden echt minder jongeren gesloten geplaatst, het separeren neemt in snel tempo af, we werken steeds meer gezinsgericht, zien de problematiek van ouders beter, èn ervaringsdeskundigen krijgen steeds meer positie. Last but not least werken we vaker met medewerkers met hele verschillende kennisgebieden samen rond één gezin als dat nodig is. Niet makkelijk hoor, maar we zijn ermee aan de slag, maken voortgang, leren van elkaar. We leren van elkaar in het klein rond gezinnen en in het groot in regio- en landelijke bijeenkomsten.

Kost dat geld? Ja natuurlijk! Kost dat tijd om af te stemmen? Ja zeker! Is die investering de moeite waard? Wij vinden van wel. Want ja, een investering is het, een investering voor een duurzame toekomst voor deze kinderen. Een toekomst waarin je kansen kan pakken, omdat je omgeving stabieler is, psychische problemen verminderen en een plek hebben gekregen, een toekomst die je met een veel steviger basis tegemoet kan zien.

En moet Nederland hierin investeren, in meer kansen voor kinderen die nu in de knel zitten? Ja natuurlijk! Moet dat alleen uit de jeugdwet betaald worden? Nee natuurlijk niet! Want het gaat òòk om problemen van de ouders, armoedebestrijding, eenzaamheidsproblematiek, scholing.

Kunnen we dan snel regelen dat dit uit de juiste potjes betaald wordt? Nee dat denken wij niet, dat gaat niet snel helaas. Want daar kan je lang over discussiëren, met vele partijen, die allemaal verschillende belangen hebben. Weer zo'n wirwar aan draden die je kritisch moet beschouwen om ze beter langs elkaar te leggen.

Maar mogen wij Nederland, voordat we eruit zijn met meer onderzoek en analyses, vragen om toeschietelijk te zijn, voor die kinderen en hun gezinnen waar het nu zó verschrikkelijk tegen zit? Mogen onze medewerkers het vertrouwen krijgen om verder te werken, verder te ontwikkelen, te vernieuwen, maar vanuit een stabiele basis van goede afspraken met gemeenten en het rijk? En vanuit de wetenschap dat hun salaris netjes betaald kan worden met de afspraken die er in de CAO zijn gemaakt?

Zullen we met elkaar onze medewerkers toejuichen, die juist in de zorg zijn gaan werken, omdat het prachtig werk is!?

Kan Nederland toeschietelijk zijn voor onze medewerkers, zodat de zaak tijdens de verbouwing gewoon open blijft? En de gezinnen die het nodig hebben snel bij ons terecht kunnen?

Investeren in onze kinderen en jongeren is een duurzame investering. Die investering vragen wij van u allemaal, van het Rijk, van gemeenten. Een krachtig noodverband met enkele heldere korte termijn afspraken, in afwachting van structurele verbeteringen waar het kabinet naar uitkijkt.

En wat kunt u van ons verwachten? Wij zetten vol energie onze schouders eronder, iedere dag weer, om niet naar elkaar te gaan wijzen maar elkaar juist te benutten voor een goede samenwerking, om de zorg nòg verder te verbeteren, te vernieuwen waar nodig, en om vol trots te laten zien wat we al bereiken met elkaar!

Mariënne Verhoef en Nellieke de Koning
Bestuurders van Spirit en de Bascule